Amerikanın Dahilimizdeki Hariçten Gazel Okuyanları

Askerlikten anlasalar da anlamasalar da konuşuyorlar, Amerika demiş ki çık ve biz de çıkmışız….

Hiç kimse düşünmüyor, sıcak yataklarından kalkıp da sabah bir karış kar yağdığında aman ekmeksiz kalacağız, yollar kapanacak, işe gidemeyeceğiz diyenler şimdilerde kış şartlarının en sert zamanında ve en zor arazide başarıyla sürdürülmüş bir askeri harekat neden biraz daha uzun sürmedi diye konuşuyorlar.

Bunlar olsa olsa zevzektirler.

Ve de eksi kırk derecede değil sekiz gece bir gece bile kalmamışlardır. O soğukta mayın, pusu ile karşılaşmamışlardır. Kafalarına doğru ateş edilmemişlerdir. Yani dahilimizde bakın Amerika ne de büyük çık dedi çıktık diye de hariçten gazele devam etmektedirler. Operasyona katılan birliklerin Türkiye’nin nerelerinden geldiğini, kaç gündür, kaç haftadır, kaç aydır üs bölgelerinden uzakta harekat bölgesine yakın yerde eğitim ve ikmal yapmaktadır bilmezler. Konuşur da konuşurlar.

Bir askerin üzerinde en fazla üç günlük yiyecek bulundurabileceğini, teçhizat ve mühimmatının ağırlığının ne olduğunu nereden bilecekler ki?

Normalde bir piyadenin düz yolda saatte dört kilometre yürüyebileceğini ama Kuzey Irak’ta ise en az üç metre kar olduğunu bilseler de anlayamamaklardır. Çünkü onların çoğu, karı kaymakla beraber düşündüklerinden yürümenin nasıl olacağını bilmedikleri halde konuşmaktadırlar.

Harekat esnasında askerlere yiyecek, içecek, mühimmat ikmalinin de nasıl yapılabileceği konusunda en ufak bir fikirleri de yoktur. Ne de olsa Uludağ gibi kış turizminde kaldıkları otelin barında her şey vardır. Şöminenin karşısında mini etekli hanımlarla konyak yudumlamaktan farklı olduğu akıllarına bile gelmez.

Ancak ülkemin gerçek sevenleri -ki bunlar askerden kaçmak için numara çevirmeyi bırakın askere gitmeyi haysiyet sayan- ya şehit yada gazi ol diye uğurlanan insanlarımızın zaten söyleyecek bir şeyi de yoktur.

Dahilimizde hariçten gazele devam edenlere bakıyorum da ne kendileri ne de yakınları bu şartlarda askerlik yapmamış olabileceğini düşünmekten kendimi alamıyorum.

Nereden bilsinler özlemeyi, nereden bilsinler şehitin anasının yüreğindeki yangının acısını…. Aslında bilmek de istemedikleri çok da açıktır. Onlar olsa olsa canlı müzik programlarında oyun havasını kestirip matem havası çaldırıp birkaç süslü lafla ne kadar derinden etkilendiklerini ve üzüldüklerini dile getirerek reyting peşindedirler. Birkaç damla gözyaşı ile kameralardan halka kendilerini çarşaf çarşaf göstermeyi maharet sayarlar. Ama ertesi gün bir başka barda -ki halkın önünden dahi geçemediği- vur patlasın çal oynasın hayatlarına devam ederler.

Hatta sırf halktan görüntü olsun diye stüdyolara doldurdukları kişileri bile hiçe sayarlar, aşağılarlar, güya sanat icra ederler. Canlı yayın arasında istedikleri paraları televizyon yönetiminden alıp stüdyodaki insanların gözü önünde saymaktan da utanmazlar. Bir de bu kazandıklarının vergisini verseler yine söyleyecek bir lafımız olmayacak ama bu ülkede genel ev çalıştıranların vergi rekortmeni olduğu ve de sanayicilerin utanmadığı zamanları da yaşadık.

Askerlikten anlamayan gazelcilerin de olacağı muhakkaktır.

Amaç şov olsun. Belki de vatanseverliklerini bu şovlara benzeyen yardım toplama kampanyalarıyla da taçlandırırlar. Ne de olsa hayatını seve seve ülke için verenlerden de kahraman sayılacakladır. Hatta gazilerimizin yararlandığı haklara da göz dikecekler belki mutluluk çubuğunu beleşe çıkaracaklardır. Belki de bunların hesabını verecekleri günler de yakındır.

Bu gazelcilere lafımız daha çok ama önce kendilerini samimi olmaya davet ederiz. Siz kendi işinize bakın, asker kendi işini zaten yapıyor. Bir karışmadığınız o kalmıştı. Eğer çok iyi biliyorsanız Irak orada siz yapın ne yapacaksanız….

Türk Ordusunda en küçük rütbe erdir. Yani erkektir. Her pipisi olan erkek sayılmadığından orduya alınmamaktadır. Ordumuzda gerçek erkek ve kahraman her zaman olacaktır.

Saygılar

OPERASYONDAN GENEL KURMAYIN YAYINLADIĞI GÖRÜNTÜLERDEN BAZILARI;

SINIR ÖTESİ KARA HAREKATI'NDAN SON GÖRÜNTÜLER

 http://www.tsk.mil.tr/10_ARSIV/10_4_Diger_Haberler/2008/sinir_harekati_2008/02_mart_2008.htm