Rus gazeteci Anna Politkovskaya' nın 2006 yılında Washington Post isimli Amerikan gazetesinde yayınlanan, Çeçenya' daki Rus zulmünü ve Rus yargılama sisteminin işleyişini aktardığı makalesini sizlerle paylaşıyoruz.

Stalinizm Sonsuza Kadar 

Anna Politkovskaya

1 Eylül 2006, Cumartesi/Washington Post Gazetesi

Bu sefer terörizmle mücadele etmek için yeniden Stalin' in metotlarını kullanıyoruz. Rusya' da artık kimsenin yazamadığı bir konu hakkında, "islamskiy terrorizm" yani "İslami terörizm" meselesi hakkında bu Amerikan gazetesine yazıyorum. Ülkemizdeki mahkemelerde bu konuyla ilgili görülmekte olan yüzlerce dosya var. Başkan Vladimir Putin' in küresel terörizmle mücadele konusunda Batı' nın kendisine hayran olmasını sağlamak amacıyla bunların pek çoğu da özel servisler kullanılarak hükümetimiz tarafından üretildi.

Sözde dürüst itirafları içerdiği iddia edilen dökümanların, Çeçen ayrılıkçı Shamil Basaev' in suçlarının işkence dolu sorgulama metotları neticesinde masum sivil Çeçenlerin ağzından nasıl döküldüğünü gizli sorgulama kayıtlarında görebiliyorsunuz.

Bu işlerin nasıl yürüdüğüne ilişkin bir örnek işte burada. Geçtiğimiz günlerde Çeçenya' nın başkenti Grozny' de, iki genç üniversite öğrencisi Musa Lomayev ve Mikhail Vladovskikh, savcılık makamının talebi doğrultusunda polis tarafından, altı ay önce Grozny' de meydana gelen ve halen çözülememiş terörist saldırılarının zanlıları olarak tutuklandı. Sonuçta, Vladovskikh şu anda ciddi şekilde sakat: her iki bacağı işkence sırasında kırıldı, diz kapakları mahvoldu, böbrekleri yediği dayaklar yüzünden fena halde zarar gördü, cinsel organı kesilerek sakatlandı, görme duyusunu yitirdi, kulak zarları yırtıldı ve ön dişlerinin tamamı döküldü. Mahkemeye çıkmadan önce işte böyle görünüyordu.

Lomayev' in imzasını almak amacıyla, anüsüne elektrik telleri sokarak bu tellerden elektrik akımı verdiler ve Lomayev beş terörist saldırının sorumlusu olduğunu itiraf etti. Bilincini kaybettiğinde, yüzüne boşalttıkları su ile ayıltıyor, telleri göstererek arkasını dönderiyorlardı. Lomayev' de Vladovskikh ile birlikte bir çetenin üyesi olduklarını itiraf edecekti. İki zanlının, işkenceci gardiyanlarca gözaltında birbirlerine göstirilerek tanıştırılmış olmaları gerçeğine rağmen.

Bu olayın içine itilen bir başka genç ise, savaştan önce Vladovskikh ailesinin komşusu olan Muslim Chudalov oldu. Hapsedilmesinin üzerinden 48 saat geçmeden, Chudalov, 15 suçla ilgili itirafta bulundu, Lomayev-Vladovskikh' in maruz kaldığı işkencelere tanıklık ettikten sonra. Yüzünün sol tarafı yakıldı, kolları ve bacakları şişti ve vücudunun heryerinde çürüklerle kan lekeleri vardı. O ne yürüyebiliyor ne de ayağa kalkabiliyordu, güvenlik personeli onu içeri taşımak zorunda kalmıştı. Savcının istemini yanıtlayan Chudalov, Lomayev ve Vladovskikh' e yönetilen tüm iddiaları doğruladı. Elbette kendisi hakkında olanları da.

Yaklaşık bir ay kadar sonra, Chudalov hapishaneden bir mesaj gönderebildi: "Tüm bu işkencelere dayanamadım. Birisi kapımı açtığı zaman dahi hala korkuyorum... Şahsen bu suçların bir tanesine bile iştirak etmedim. Tahkikatı yürüten müfettiş, belirttiği bir suçun tarihini önüme koyar ardından bana: 'İşte bu senin parçası olduğun bir eylem' der ve dövmeye başlardı. Bu güç benim açıklamam olacak metinleri öğrenmemi sağladı."

İşte bu, "İslami teröristlerimizi" nasıl yarattığımızdır, fakat Rusya' da bunları açıkca yazmanıza izin verilmez. Bu basın için yasaklanmıştır, zira mahkemenin yanlış bir karar verdiğinden şüphe edilmesi bile, bu cümlerle oluşturulacak bir yazı terörizme ilişkin sempati uyandırabilirmiş. Perestroika yılları boyunca, temyiz ve af hakkı için ısrarla mücadele ettik, bu ülkede ne kadar yargılama hatası yapıldığını ve kurulan özel bir devlet komitesinin suçları affetiğini biliyoruz.

Şimdi, Putin rejimi altında, bu komite dağıtıldı, idam cezası açıkca ifade edilmeden yeniden geri getirildi ve yargı hataları yeniden hoş karşılanır ve müsamaha gösterilir görülmeye başladı. Basaev sokaklarda özgürce yürürken, "İslami Terörizm" vakalarının akışı, yüzlerce masum sivili içine çekti. Ve görünürde bu olayların sonu gelecek gibi değil.

Bugün "İslam Terörizm" den mahkum edilenlerin durumu, Sovyet Çalışma Kamplarındaki (Gulag Archipelago) siyasi mahkumlardan pek bir farkı yoktur. Uzun yıllarını, 18-25 yıl boyunca Sibirya batalıkları ve ormanlıkları içerisindeki katı güvenlik kamplarında, neredeyse dış dünya ile iletişimleri tamamen yasaklanmış şekilde buralarda geçirirler. Kızıl Haç' ın bile girmesine izin verilmez.

Rusya, Stalinizm hastalığını sirayet ettirmeyi sürdüyor. Fakat benim gördüğüm, dünyanın geri kalanı da onunla beraber bu hastalığa bulaşıyor, terörim tehlikesinden önce küçültülmüş ve korkutulmuş bir dünya. Bir işkence kurbanının yargılanması esnasında söylediği sözcükleri tekrarlamak istiyorum: "Bana ne olacak? Eğer sizler beni işlemediğim bir suçtan ötürü, herhangi bir kanıt olmaksızın bu kadar uzun süre hapse mahkum ederseniz, ben bu ülkede nasıl yaşayabilirim?"

O, sorusuna asla bir cevap alamadı. Gerçekten, bizden geriye kalanlara ne olacak, kim bunu hoş görecek? Şimdiden bize ne oldu?

Kafdağı İnternet Portalı olarak, Anna Politkovskaya' nın makalesinde Shamil Basaev hakkında sarfedilen sözcükleri kabul etmiyoruz. Shamil Basaev, ne bir terörist, ne de bir ayrılıkçı idi. Shamil Basaev, Çeçen Cumhuriyeti İchkeria Silahlı Kuvvetleri Kumandanı ve İchkeria Devlet Başkanı Yardımcısı idi. Tüm Çeçen halkının olduğu gibi Shamil' in mücadelesi de tamamen meşru müdafaa hakkına dayanmaktaydı. Bu çalışmayı, Çeçenya' da sivillerin maruz kaldığı zorlukları ve Rusya' daki adalet sisteminin işleyişini anlatması bakımından önemli gördüğümüz için yayınlamış bulunmaktayız.